This is a man’s or a mad’s world?

This a man’s world: Όταν ο James Brown με την σύντροφο του Betty Jean Newsome έγραψε τους στίχους και ερμήνευσε το συγκεκριμένο τραγούδι το 1966, σίγουρα δεν είχε στο μυαλό του την κουλτούρα βιασμού και τον εσωτερικευμένο μισογυνισμό.

Όλοι έχουμε ως πρόσφατο παράδειγμα την περίπτωση της νεαρής Δανάης, που ένα συνηθισμένο βράδυ Παρασκευής, την ακολούθησε μέχρι την εξώπορτα του σπιτιού της ένας άνδρας με το μόριο του σε κοινή θέα.

Χάρη στις κοινοποιήσεις στα media και σε ένα βίντεο της κάμερας ασφαλείας στο σπίτι της, ο δράστης βρέθηκε άμεσα και πολλοί έσπευσαν να σχολιάσουν πόσο όμορφο, εργατικό και μορφωμένο παιδί είναι.

Και εδώ εντοπίζουμε την πρώτη λανθασμένη αντίληψη της κοινωνίας ότι βιαστές είναι οι λιγότερο μορφωμένοι, οι απαίδευτοι, οι «μάγκες του δρόμου». Δεν το μάθατε από εμένα, αλλά οι βιαστές δεν έχουν συγκεκριμένη κοπή και μέγεθος όπως τα μπλουζάκια. Είναι και ο τύπος με τα πέντε μεταπτυχιακά και το διδακτορικό πάνω στην βιώσιμη ανάπτυξη, και αυτός που αγαπά τα σκυλάκια και αυτός που ανεβάζει χαριτωμένες selfie με το 3χρονο ανιψάκι του. Θα ήταν πολύ πιο εύκολο για όλους μας να συνδέσουμε τον βιασμό με ένα συγκεκριμένο πολιτιστικό υπόβαθρο ή ένα ιστορικό συμβάν, ή μια συγκεκριμένη εξωτερική εμφάνιση, αλλά δυστυχώς σχετίζεται με τον τρόπο ανατροφής, τα πρότυπα και μια βαθιά ριζωμένη πατριαρχική κουλτούρα.

Επίσης, πολλοί, τους οποίους επιτρέψτε μου να αποκαλέσω «δικηγόρους της δεκάρας», έσπευσαν να σχολιάσουν πως η Δανάη έπρεπε να βιαστεί από τον δράστη και στη συνέχεια, έχοντας το DNA του μέσα της, να τον καταγγείλει στην αστυνομία. Και φυσικά αν κάτι τέτοιο συνέβαινε, οι ίδιοι θα σχολίαζαν πως ως γεροδεμένη, νοήμων κοπέλα θα μπορούσε να είχε αποτρέψει τη σεξουαλική επίθεση και να μην φτάσει έως αυτό το σημείο, άρα κατά βάθος το ήθελε.

Τώρα, μιλώντας όχι μόνο ως γυναίκα αλλά και ως νομικός, παρατηρώ τη μεγάλη τρύπα του νομικού μας συστήματος να θεωρεί υπόλογο στη δικαιοσύνη μόνο τον βιαστή, τον απατεώνα, τον φονιά και όχι τον εν δυνάμει βιαστή, τον εν δυνάμει απατεώνα, τον εν δυνάμει φονιά. Χρειαζόμαστε poll στο Ίντερνετ για να διαπιστώσουμε αν η πλειοψηφία επιθυμεί την τιμωρία παρά την παραγραφή, αντί να αφουγκραζόμαστε την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα.

Και μέσα σε όλα, οι άνδρες δεν δείχνουν να αποθαρρύνονται, αλλά να εξιταρονται από τέτοιες συμπεριφορές τοξικής -τουλάχιστον- αρρενωπότητας. Σύμφωνα με έρευνες, στο Ηνωμένο Βασίλειο, 64% των γυναικών όλων των ηλικιών έχουν παρενοχληθεί σεξουαλικά σε δημόσιο χώρο, ενώ το ποσοστό αυξάνεται στο 85% σε ηλικίες μεταξύ 18-24. Μία άλλη διεθνής έρευνα, δείχνει πως 84% των γυναικών έχουν παρενοχληθεί όντας ανήλικες.

Σας παρακαλώ εξηγήστε μου κάτι γιατί αδυνατώ να το καταλάβω. Οι περισσότεροι άνδρες δηλώνουν ντροπαλοί να μας πλησιάσουν, για αυτό καταφεύγουν στη λύση των social media, αλλά παρόλα αυτά δεν ντρέπονται να μας κάνουν cat calling σε έναν δημόσιο, γεμάτο κόσμο δρόμο;

Όταν η κοπέλα απαντήσει κόβοντας το, η ανταπάντηση είναι: «Καλά, ένα κομπλιμέντο πήγα να σου κάνω! Μην κάνεις έτσι», προσπαθώντας να της δημιουργήσει και τύψεις!!! Εάν πάλι η κοπέλα τον αγνοήσει και συνεχίσει το δρόμο της η ανταπάντηση είναι: «Ούτε ένα ευχαριστώ;» Να σου πω ευχαριστώ γιατί; Επειδή με έκανες να νιώσω άβολα; Δεν είναι αυτή η ερμηνεία του «ευχαριστώ» στο λεξιλόγιο μου.

Και για να μην ξεφύγει η ανάλυση, τα πράγματα είναι απλά. Αν είσαι άνδρας και διαβάζεις αυτό το άρθρο, κλείσε τα μάτια σου και φαντάσου για λίγα λεπτά πως η αδερφή σου ή η μελλοντική σου κόρη βγαίνει με κάποιον σαν εσένα. Τώρα άνοιξε τα μάτια σου. Είσαι χαρούμενος από αυτό που είδες; Αν όχι, τότε άλλαξε. Έχεις ακόμη το χρόνο να βελτιώσεις τον κόσμο στον οποίο θα ζήσει η κόρη σου.

Θα σου αρέσουν επίσης