Why you should let your kid do an erasmus

erasmus

Μέσα από τη στήλη Erasmus Life την οποία και τόσο αγαπήσατε, συνηθίζω να μοιράζομαι συμβουλές, εμπειρίες και συναισθήματα από την οπτική μιας φοιτήτριας απευθυνόμενη σε φοιτητές. Ωστόσο, το σημερινό άρθρο θα είναι κάπως διαφορετικό, καθώς απευθύνεται στους γονείς, που ξέρω πως είναι επίσης κάμποσοι στη διαδικτυακή μας παρέα.

Γνωρίζω πολύ καλά πως ένας από τους λόγους μη επιλογής του erasmus ενδέχεται να είναι και η άρνηση- ο δισταγμός των γονέων. Τον έχω δει και εγώ στα μάτια των δικών μου γονέων. Είμαι μοναχοπαίδι και όπως εύκολα υποθέτετε, μεγάλωσα κάτω από συνθήκες πολύ μεγάλης αγάπης αλλά ταυτόχρονα και υπερπροστασίας. Δεν είχα κλείσει ακόμη τα 20 όταν έφυγα για Erasmus σε μία από τις πιο μεγάλες –και για αρκετούς-  επικίνδυνες πόλεις της Ευρώπης, το Παρίσι. Και μάλιστα σε μία περίοδο μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού αναβρασμού ενόψει του κινήματος των κίτρινων γιλέκων. Πράγματι, συνάντησα δυσκολίες και βρέθηκα μπροστά σε στιγμές φόβου και ανασφάλειας, αλλά μέσα από αυτές μεγάλωσα και έμαθα πράγματα για τον εαυτό μου και τους άλλους.

Δεν είμαι ακόμη γονιός (ελπίζω μία μέρα να γίνω), οπότε στόχος αυτού του άρθρου δεν είναι να υποδείξω σε κανέναν ποιος είναι ο σωστός τρόπος να διαχειριστεί το συγκεκριμένο ζήτημα. Ως πρώην έφηβη και νυν νεαρή ενήλικας, είμαι εδώ απλώς για να πω ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από αυτονομία και ανεξαρτησία. Το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών είναι μια ευκαιρία για αυτά να εκτεθούν σε διαφορετικά ακαδημαϊκά αλλά και κοινωνικά ερεθίσματα, προσδιορίζοντας έτσι τον εαυτό και τις προτιμήσεις τους. Τολμώ να πω ότι αν και υπήρξα πάντα ακαδημαϊκά συνεπής, το αντικείμενο των σπουδών μου με άφηνε παντελώς αδιάφορη. Ύστερα όμως από την εμπειρία του εξωτερικού, είδα κάτι διαφορετικό που έκρινα πως με εκφράζει περισσότερο και επέστρεψα με μία εντελώς διαφορετική διάθεση και δυναμική απέναντι στους ακαδημαϊκούς και προσωπικούς μου στόχους.

erasmus facts

Κατανοώ ότι ο φόβος σας, αγαπητοί γονείς, μπορεί να έγκειται στα όσα συμβαίνουν στο εξωτερικό ή στο ποιους το παιδί σας θα συναναστραφεί εκεί. Σε αυτά θα απαντούσα καταρχήν ότι ΚΑΘΕ χώρα χωρίς εξαίρεση αντιμετωπίζει τα προβλήματά της είτε είναι τρομοκρατικές επιθέσεις, μεταναστευτικά ζητήματα, φυσικές καταστροφές κλπ… Αυτό όμως δεν είναι λόγος να κλειστούμε στο καβούκι μας και να μην ανοίξουμε ποτέ την πόρτα στον έξω κόσμο. Επίσης να έχετε υπόψιν σας ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν την τάση να «μεγαλοποιούν» οποιοδήποτε συμβάν και να δίνουν προεκτάσεις που δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές. Όσον αφορά τις παρέες, οτιδήποτε άσχημο ή περίεργο θα μπορούσε να συμβεί στο εξωτερικό, θα μπορούσε να συμβεί και εδώ. Εφόσον έχετε δώσει στο παιδί σας τα απαραίτητα εφόδια και το έχετε γαλουχήσει με τις σωστές για εσάς αξίες, να είστε σίγουροι ότι με βάση αυτές θα πορευθεί σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και αν βρεθεί.

Ξεκινήστε δίνοντας στο παιδί σας μικρές αυτονομίες σταδιακά (π.χ. να μετακινείται με τα μέσα ή να πηγαίνει διακοπές μόνο του, να επιστρέφει αργότερα) και επιχειρήστε να κάνετε και ορισμένα πράγματα μαζί του, π.χ. κοινά ταξίδια ώστε μέσω αυτών να του δώσετε συμβουλές και κατευθύνσεις που θα καταστήσουν πιο ομαλή τη μετάβασή του σε ένα νέο περιβάλλον και ταυτόχρονα θα προσδώσουν σε εσάς μεγαλύτερη σιγουριά.

Σε κάποια σκηνή της ταινίας «Ο Πρίγκιπας και εγώ», ένας βοηθός λέει στην πρωταγωνίστρια: «Μην αφήσεις το φόβο να σε αποτρέψει από το να παίξεις το παιχνίδι». Αντιστοίχως και εγώ σας λέω: «Μην αφήσετε το φόβο σας να στερήσει από το παιδί σας μία εμπειρία ζωής». Εξάλλου, όπως λένε, αν το παιδί σου μεγαλώνοντας δεν καταφεύγει τόσο συχνά σε εσένα, κάτι έκανες σωστά. 😉

Με αγάπη & αστερόσκονη,

The Strawberry’s Cheeks blogger

esn

 

 

Through the “Erasmus Life” column that you seem to love so much, I share tips, experiences, and feelings from a student-to-student perspective. However, today’s article is going to be a slightly different one as it addresses to the parents of our online community.

I know very well that one of the reasons for not choosing erasmus may be the refusal/ the reluctance of parents. I’ve seen that feeling in my parents’ eyes as well. I am an only child and as you can easily guess, I grew up in a very loving but equally overprotective environment. I had not yet turned 20 when I left Athens to do an Erasmus in one of Europe’s largest – and for many – most dangerous cities, Paris. And even at a time of great social and political upheaval due to the “gilets jeunes” movement. Indeed, I encountered difficulties and found myself in moments of fear and insecurity, but through them I grew up and learned more things about myself and others.

I’m not a parent yet (hopefully one day), so the purpose of this article is not to demonstrate to anyone what is the correct way to handle the issue. As a former teenager and now a young adult, I am just here to say that kids need autonomy and independence. The student exchange program is an opportunity for them to expose themselves to different academic and social stimuli, thus identifying themselves and their preferences. I dare to say that although I have always been academically consistent, the subject of my studies left me completely indifferent. But after my experience abroad, I saw something different that expressed me better and I returned with a completely different mood and dynamic towards my academic and personal goals.

I understand that your fears, dear parents, may lie in what is happening abroad or what kind of people your kid will meet there. To those arguments I would argue firstly that EVERY country is facing its problems without exception, whether they are terrorist attacks, immigration issues, natural disasters etc … But that shouldn’t be a reason to never open the door to the outside world. Also keep in mind that the media tends to give incidents an extent that doesn’t correspond to reality. As far as friends are concerned, anything bad or weird that could happen abroad, could happen in your country too. Once you have nurtured your child with the values ​​that you consider to be the right ones, be sure that they will stay true to them no matter where they are in the world.

Start by giving your child small autonomies gradually (ex: moving around or going on vacation alone, stay out till later) and try to travel with them so you give them tips and directions that will make moving to a new environment smoother and at the same time give you more confidence.

In one scene of the movie «The Prince and me,» one assistant says to the protagonist: «Don’t let fear keep you from playing the game.» So, I say to you: «Don’t let your fear keep your child from a lifetime experience». After all, as they say: if your child grows up and doesn’t address to you very often, you did something right. 😉

With lots of love and glitter,

The Strawberry’s Cheeks blogger

You may also like