Dear Erasmus friends…

erasmus friends

3 Μαρτίου 2019 σήμερα και αυτή η μέρα δεν είναι μια οποιαδήποτε για μένα. Σηματοδοτεί ακριβώς ένα μήνα από τότε που έφυγα από το Παρίσι. Και θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι έχω ξαναβρεί τους ρυθμούς μου, ότι δεν υπάρχουν φορές που βρίσκω τον εαυτό μου να κλαίει στο δωμάτιό του ή να χορεύει μόνος του τα τραγούδια που χόρευα εκεί μέχρι τα γόνατά μου να κουραστούν.

Ξέρω πώς το συγκεκριμένο κείμενο είναι προορισμένο για άρθρο ιστοσελίδας, νομίζω όμως πως θα έχει τη μορφή ενός γράμματος το οποίο θα ήθελα να στείλω σε διάφορες γωνιές της γης, γιατί πλέον η καρδιά μου έχω επιλέξει να ανήκει σε περισσότερα από ένα μέρη του πλανήτη. Αυτά λοιπόν που θα ήθελα να πω είναι:

«Αγαπημένοι μου φίλοι,

Σας ευχαριστώ όλους που υπήρξατε συνοδοιπόροι μου σε αυτή την τρελή, μοναδική και τόσο απρόβλεπτη περιπέτεια που λέγεται Erasmus. Μαζί μοιραστήκαμε φόβους, ποτά, διπλανά θρανία, ανταλλάξαμε απόψεις, φιλιά, αγκαλιές των οποίων ακόμα μπορώ να νιώσω τη ζεστασιά. Κολυμπήσαμε μέσα Οκτώβρη στην Κυανή ακτή, ανεβήκαμε στην πιο ψηλή κορυφή της Νορμανδίας, μεταμφιεστήκαμε σε διαβολάκια, Μεξικανούς νεκρούς και σταρ του σινεμά για χάρη ενός Halloween, διαβάσαμε την ύλη ενός ολόκληρου εξαμήνου μέσα σε μια μέρα (ουπς…)

Σας ευχαριστώ που με τόσο ενθουσιασμό μού δείξατε τον πολιτισμό σας αλλά γνωρίσατε και τον δικό μου. Που με βοηθήσατε όταν το χρειαζόμουν, με φροντίσατε, μού μαγειρέψατε και δεν αφήσατε εμένα να σας μαγειρέψω. Όλοι ξέρουμε ότι Θεοδώρα + κουζίνα = θανατηφόρος κίνδυνος.

Σας ευχαριστώ που με τόσο ενδιαφέρον ακούγατε τις γκρίνιες και τα προβλήματά μου, που με γυρνούσατε τα περισσότερα βράδια σπίτι μου επειδή φοβόμουν, που μου μάθατε να χορεύω στους ρυθμούς της salsa, του swing και του regeaton, που ήσασταν πάντα εκεί να με πιάσετε κάθε φορά που πήγαινα να πέσω στην αναρρίχηση.

erasmus friends

Ένας από εσάς μού είπε τη μέρα που τον γνώρισα: «Μού είπαν σήμερα ότι θα πάμε σε ένα πάρτι να μάθουμε σάλσα. Εγώ δεν έχω  ιδέα πώς χορεύεται αυτό, θα προσπαθήσω και αν δεν τα καταφέρω θα χορέψω όπως νομίζω. Και δε με νοιάζει αν με κοροϊδέψουν.» Και λέω μέσα μου: Πόσο cool τύπος είναι αυτός.

Όπως και ένας άλλος από εσάς μού είπε στο πρώτο πάρτυ του “Le Fleurus”:

-Θα τραγουδήσεις;

– Όχι, δεν είναι για μένα αυτά. Δεν έχω καλή φωνή.

– Ούτε εγώ αλλά για αυτό είναι το καραόκε.

Και μετά μού άπλωσες το χέρι σου για να ανέβω στη σκηνή. Θυμάμαι τότε έπαιζε το «I will survive».

Όλοι πάντως μού λέγατε: «Είσαι τόσο γλυκός και γελαστός άνθρωπος.» Αυτό όμως γιατί εσείς μού φέρνατε στην επιφάνεια – είτε το καταλαβαίνατε είτε όχι – τον πιο χαρούμενο εαυτό μου.  Η παρέα μαζί σας με βοήθησε να προσδιορίσω τι είναι αυτό που θέλω και έχω ανάγκη από τους άλλους αλλά και από μένα. Πριν σας γνωρίσω, δεν φανταζόμουν ότι μπορούσα να παθιαστώ τόσο πολύ με πράγματα αλλά και να κλάψω τόσο έντονα την ώρα του αποχαιρετισμού (Aχ συγνώμη. Υποσχέθηκα ότι δε λέμε τη λέξη αποχαιρετισμός, μόνο εις το επανιδείν 😉 )

Κάθε ένας από εσάς έχει το λιθαράκι του στην ψυχή μου αλλά και στον τοίχο του δωματίου μου. Εύχομαι να σας λείπω όσο λείπετε εσείς σε μένα. Είναι πραγματικά τόσο δύσκολο κάποιος να σας γνωρίσει και να μην σας αγαπήσει.

Με πολύ αγάπη & αστερόσκονη,

Η Ελληνίδα φίλη σας,

Θεοδώρα» <3erasmus friends

 

 

Today is the 3rd of March 2019, a regular day for all but a special one for me because it’s been exactly one month since I left Paris. And it would be a total lie if I said that I have found my rhythms again, that there are no times when I find myself crying in my room or dancing the songs I danced there until my knees couldn’t take longer.

I know that this text is supposed to be an article of a website, but I think it will look more like a letter I would like to send to different parts of the earth, because I have chosen my heart to belong to more than one place in the world. So what I would like to say is:

«Dear Erasmus friends,

Thank you all for being my partners in crime in this crazy, unique and unpredictable adventure called Erasmus. Together we shared fears, drinks, next seats in class, we exchanged opinions, kisses, hugs of which I still feel the warmth. We swam in Cote d’Azur in the middle of October, we climbed to the highest peak of Normandy, we disguised ourselves as devils, Mexican dead people and movie stars for Halloween, we studied the material of a whole semester in just one day (oops …)

Thank you so much for showing me your culture with such excitement but also willing to try my own. You helped me when I needed it, you cooked for me but did not let me cook for you. We all know that Theodora + kitchen = deadly danger.

Thank you so much for listening so carefully to my problems, for returning me home because I was afraid to do so on my own, for teaching me how to dance in the rhythms of salsa, swing and regeaton, for always being there to catch me every time I was about to fall during climbing.

One of you told me the day I met you: «I was told today that we are going to a party to learn salsa. I have no idea how to dance this, I will try  my best and if not, I’ll just dance the way I like. And I don’t care if people make fun of me. And I said to myself: What a cool dude!

Another one of you told me at my very first party at “Le Fleurus”:

-Are you gonna sing?

– No, it’s not for me. I don’t have a good voice.

– Me neither, but that’s what karaoke is all about.

And then you gave me your hand to get me on stage. I remember the song “I will survive” playing on the background at that particular moment.

But all of you told me more than once: «You are such a sweet and cheerful person.» But that’s because you made my happiest version come out –whether you understood it or not- . Your friendship helped me identify what I want and need from myself and others. Before meeting you, I couldn’t imagine that I could be so passionate about things, but also cry so hard at the moment of our goodbye (sorry, I promised not to say the word “goodbye”, just “see you soon” 😉 )

Each one of you has his place in my soul and in my bedroom walls. I hope you miss me as much as I miss you. It’s really so hard for someone to meet you and not fall in love with you.

With lots of love and glitter,

Your Greek friend,

Theodora «<3

You may also like