22

Ακούω αυτό το τραγούδι της Taylor Swift  τα τελευταία 7 χρόνια και επιτέλους ήρθε η ώρα μου  να ταυτιστώ με τους στίχους και το νόημά του. Στις 3 Οκτωβρίου έγινα επίσημα 22 και βεβαιώνω πως η ζωή στα 22 δεν είναι καθόλου όπως τη φανταζόμουν αλλά ακριβώς όπως την περιγράφει η Taylor. Είμαστε χαρούμενοι, ελεύθεροι, μπερδεμένοι και μοναχικοί ταυτόχρονα.  Είναι μαγικό και άθλιο, ω ναι! (We’re happy free, confused and lonely at the same time. It’s magical and miserable ooh yeah!) Σχηματίστηκε κάπως τώρα η μελωδία στο μυαλό σου;

Όσο ήμουν ακόμη 21, έδωσα κάμποσα thank you next σε σχέσεις και φιλίες που δεν με αντιπροσώπευαν. Τόλμησα να προχωρήσω, ακόμη και αν αυτά τα βήματα κατέληξαν σε thank you next που λέγαμε προηγουμένως. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία «ευχαριστιών», έμαθα να παίρνω το χρόνο μου για να ξεπεράσω το οτιδήποτε, ακόμη και αν αυτός είναι περισσότερος του μέσου όρου. Έμαθα να λειτουργώ περισσότερο με την καρδιά μου και κυρίως να αποδέχομαι την αλλαγή… πάνω μου. Και όχι, δεν εννοώ μόνο τα χρώματα μαλλιών και τα είδη χτενισμάτων. Δεν έχουμε καμία δέσμευση να είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι που ήμασταν ένα χρόνο, ένα μήνα πριν ούτε πρέπει να προσκολλόμαστε σε μια συγκεκριμένη εκδοχή του εαυτού μας. Για αυτό, ξεκινώ τα 22 μου εκλαμβάνοντας το «Έχεις αλλάξει» ως κομπλιμέντο.

Τα 22 είναι μια περίεργη ηλικία γιατί τότε χωρίζουν οι πορείες πολλών λόγω σπουδών, καριέρας, δουλειάς. Βλέπεις κάποιους φίλους σου να μπαίνουν σε καινούργια επαγγελματικά στάδια και κάποιους άλλους να μένουν πίσω. Πριν μπω στα 22 έμαθα να μην συγκρίνω την προσπάθειά μου με των υπολοίπων, να αναγνωρίζω ότι οι επιλογές και οι προτεραιότητές μας διαφέρουν και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή για εμένα, θα κάνω και εγώ το επόμενο βήμα της προσωπικής και επαγγελματικής μου ζωής. Και όποιο και αν είναι αυτό, δεν θα είναι λιγότερο ή περισσότερο σωστό, αλλά σωστό βάσει των δικών μου κριτηρίων.

Ο Οκτώβρης είναι ο αγαπημένος μου μήνας, γιατί εκτός από μήνας των γενεθλίων μου, είναι πάντα ο μήνας στον οποίο ξεκινάω καινούργιες δραστηριότητες και μπαίνω σε καινούργιους κύκλους ανθρώπων. Το δικό μου 1/365 αν θέλετε. Γι’αυτό ενθαρρύνω τον καθένα, στο δικό του 1/365 να μπει όχι με το σκεπτικό: «Υπάρχουν και χειρότερα» αλλά «Υπάρχουν και καλύτερα». Πώς μπορούμε να τα φτάσουμε και πώς να εκμεταλλευτούμε το μέγιστο των δυνατοτήτων μας;

Με αγάπη & αστερόσκονη,

The Strawberry’s Cheeks blogger

Θα σου αρέσουν επίσης