1rst erasmus reunion: I’ll always return

erasmus reunion

3 Φεβρουαρίου 2019: Η μέρα που έφυγα από το Παρίσι ολοκληρώνοντας το πιο δημιουργικό και παραγωγικό κεφάλαιο της ζωής μου. Δεν ξέρω βέβαια αν θα έπρεπε να αποκαλώ το Erasmus κεφάλαιο ή κανονικό σύγγραμμα δεδομένων των όσων έζησα και έμαθα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

2 Απριλίου 2019: Η μέρα που επέστρεψα στο Παρίσι για το 1ο μου reunion με τους ανθρώπους που έκαναν αυτό το Erasmus ξεχωριστό. Πέρασαν ακριβώς 59 μέρες (και ναι, δηλώνω ένοχη ότι τις μετρούσα!)

Το συναίσθημα που νιώθεις μπαίνοντας στο αεροπλάνο είναι σίγουρα ενθουσιασμός και ανυπομονησία αλλά ταυτόχρονα και ένα περίεργο άγχος. Άγχος γιατί αυτή την πόλη στην οποία ξυπνούσες κάθε μέρα για να πας στο Πανεπιστήμιο και είχες το δικό σου διαμέρισμα που φρόντιζες μόνος σου δεν μπορείς να τη δεις ποτέ ξανά σαν απλός τουρίστας. Και άγχος γιατί εσύ είσαι αυτός που αλλάζει για λίγες μέρες την καθημερινότητα του και επιστρέφει στους ρυθμούς μιας άλλης ζωής, ενδεχομένως πιο αγαπημένης και ιδανικής για αυτόν.

la tour eiffel
Walking at La Tour Eiffel with my sweet Polish friend Karola

Από τη στιγμή που ξαναβρέθηκα με την παρέα μου ένιωσα τη ζεστασιά της φιλίας τους και όλους εκείνους τους λόγους που με έκαναν να τους αγαπήσω εξαρχής. Βίωσα για ακόμη μια φορά τη χαρά τους να κάνουμε πράγματα μαζί, ξεκινώντας από μουσεία, εκθέσεις, φαγητά και καταλήγοντας στα πιο ξέφρενα πάρτυ (Παριζιάνικες νύχτες στο φουυυλ!). Θυμήθηκα όμως και τις πάντα πρωτότυπες εκπλήξεις που μου έκαναν, οι οποίες αυτή τη φορά ξεπέρασαν κάθε προσδοκία καθώς περιελάμβαναν γεύμα σε έναν παλιό σταθμό και private πάρτυ σε… αεροπλάνο!!!

musee rodin
With my adorable British friend Eva at Musee Rodin

Πέραν όμως των inside jokes μας και των διαγωνισμών μας για το ποιος θα τελειώσει πιο γρήγορα τη μπύρα του ή ποιος θα φάει το περισσότερο tiramisu, εκτιμώ ιδιαίτερα την άνεση που έχω μαζί τους να μιλώ για τα πάντα. Την ευκολία με την οποία μοιραζόμαστε τα μελλοντικά μας όνειρα, τα αισθηματικά μας προβλήματα, τις ακαδημαϊκές μας δυσκολίες.  Παρά τις διαφορετικές μας γλώσσες, η επικοινωνία και τα συναισθήματα βγαίνουν πάντα τόσο αβίαστα…

station f paris
A Polish vs. British battle over a tiramisu

Γυρνώντας από το reunion με μια βαλίτσα πάλι υπέρβαρη (ουπς…) αλλά και γεμάτες μπαταρίες συνειδητοποίησα τα εξής:

  • Ο χρόνος κυλά τόσο γρήγορα και οι αποστάσεις είναι τόσο σχετικές που αν πραγματικά το θες υπάρχουν τόσες ευκαιρίες να βλέπεις τους ανθρώπους που σε ενδιαφέρουν και να κρατάς επαφή μαζί τους.
  • Πάντα να αφήνεις κάτι (ραντεβού με πρόσωπο, αξιοθέατο) για την επόμενη φορά ώστε να έχεις ένα λόγο να επιστρέφεις.
  • Λείπεις στους άλλους όσο λείπουν και αυτοί σε σένα και μπορείς να το καταλάβεις απλά και μόνο από την έκφραση του προσώπου τους.
  • Όλα είχαν μείνει όπως τα άφησα και συνεχίστηκαν από εκείνο ακριβώς το σημείο.
  • Ποτέ δε θα αγαπήσω άλλη πόλη τόσο πολύ όσο το Παρίσι. Φεύγοντας άφησα εκεί την καρδιά και το μυαλό μου.
cafe oz chatelet
A dancing night with my party freak Alexia at Cafe Oz Chatelet

Παρακάτω είναι το πρώτο insta story που ανέβασα με το που έφτασα στο Παρίσι. Δεν είναι μια οποιαδήποτε θέα, αλλά η θέα από το δωμάτιο που έμενα στο Erasmus μου και στο οποίο είχα την ευκαιρία να μείνω και αυτή τη φορά. Παραδέχομαι ότι μού φάνηκε πολύ άδειο χωρίς τις απλωμένες σημειώσεις μου σε όλο το γραφείο και τα ανοιγμένα καλλυντικά μου από τη μία άκρη του μπάνιου ως την άλλη, όμως τα υπόλοιπα ήταν τόσο… οικεία και όμορφα.

paris

Τη στιγμή που θα διαβάζετε αυτό το άρθρο, εγώ πιθανότατα θα διαβάζω την Fiesta του Earnest Hemingway. Πρόταση ενός πολύ στενού μου φίλου από το Erasmus που του έχω υποσχεθεί ότι θα το τελειώσω μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε…

Μέχρι το επόμενο Παριζιάνικο άρθρο, σας στέλνω πολύ αγάπη και αστερόσκονη από τη βροχερή δυστυχώς Αθήνα…

 

 

February 3rd, 2019: The day I left Paris after having completed the most creative and productive chapter of my life. I don’t know, however, if I should call Erasmus a chapter or a whole book after everything I have lived and learned in such a short period of time.

April 2nd, 2019: The day I returned to Paris for my 1st reunion with the people who made this Erasmus so special. It’s been exactly 59 days (and yes, I’ve been counting them. Guilty!)

The feeling you get when entering the plane is definitely excitement and impatience but at the same time a strange sort of anxiety. Anxiety because this town where you woke up every day to go to University and had your own apartment that you took care of by yourself can never be seen again from the view of a tourist. And anxiety because you are the one who changes his everyday life and returns to the rhythms of another life, perhaps more loved and ideal for you, even if it’s just for a while.

From the moment I rejoined the company of my friends, I could feel the warmth of their friendship and all the reasons that made me love them in the first place. I once again experienced the joy of doing things together, starting from museums, exhibitions, dinners and ending up at the coolest parties (Parisian nights to the fullest!) I also remembered all the surprises they used to organize for me, but this time they literally left me with no words with a meal at an old station and a private party on a… plane!!!

But apart from our inside jokes and our competitions of who will finish his beer faster or who will eat the most tiramisu, I deeply appreciate the comfort we have with each other in terms of communication. The freedom with which we share our future dreams,  love problems,  academic difficulties. Despite our different languages, communication and emotions always come out so effortlessly.

Returning from this reunion with an overweight suitcase (again …) but also full of batteries I realized the following:

– Time is running so fast and distances are so relevant that if you really want to see people, you have plenty of opportunities to do so.

– Always leave something (meeting a person, sightseeing) for next time, so you have a reason to come back.

– You are missing others as much as they are missing you and you can understand this simply by their facial expression.

– Everything remained exactly as I left it and continued from that very point.

– I will never love another city as much as Paris. I left my heart and my mind there.

Above (in between the greek text) is the first insta story I uploaded when I arrived in Paris. It’s not just any view but the view from the room I stayed during my Erasmus and where I had the opportunity to stay again this time. I admit that it seemed very empty without my notes spread all over the office and my used cosmetics lying from one side of the bathroom to the other, but the rest was so … familiar and beautiful.

By the time you are reading this article, I will probably be reading Hemingway’s “Fiesta”. Proposal of a very close Erasmus friend to whom I promised that I will have finished it until the next time we meet …

Till the next Parisian article, I send you lots of love and glitter from rainy Athens …

You may also like